Τελείωσαν τα ψέματα για όλους. Και στην Ξάνθη θα πρέπει να σταματήσουμε να ωραιοποιούμε την πραγματικότητα και να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Και η πραγματικότητα για την Ξάνθη είναι σκληρή. Πολύ σκληρή…
Τα τελευταία 20 χρόνια η πόλη μας ακολουθεί μια σταθερά κατηφορική πορεία. Μια πορεία εγκατάλειψης, οικονομικής συρρίκνωσης και κοινωνικής απογοήτευσης. Μια Ξάνθη που κάποτε είχε βιομηχανία, παραγωγή, Συνεταιριστικά εργοστάσια, επιχειρηματική δραστηριότητα και προοπτικές, σήμερα βλέπει να χάνει ό,τι της είχε απομείνει.
Καταστήματα κλείνουν, η αγορά σε 28ης Οκτωβρίου και Καραολή, μαραζώνει, επιχειρήσεις βάζουν λουκέτο. Οι νέοι φεύγουν αναζητώντας αλλού μια ευκαιρία να εργαστούν και να δημιουργήσουν. Και δεν φεύγουν μόνο για να σπουδάσουν. Φεύγουν γιατί δεν έχουν κανέναν λόγο να επιστρέψουν στην Ξάνθη που ΔΕΝ έχει ευκαιρίες.
Τα μεγάλα εργοστάσια που έδιναν δουλειά σε εκατοντάδες οικογένειες έχουν κλείσει. Ένα – δυο μείνανε… Η παραγωγική βάση της περιοχής έχει αποδυναμωθεί δραματικά. Νέες μεγάλες επενδύσεις δεν έρχονται, νέες θέσεις εργασίας δεν δημιουργούνται και κανένα σοβαρό αναπτυξιακό σχέδιο δεν φαίνεται στον ορίζοντα.
Και εδώ γεννάται το μεγάλο ερώτημα για τους ξανθιώτης:
Πού είναι όλοι αυτοί που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν την Ξάνθη; Πετάνε αετό; Ή απλά μαζεύουν για την τσέπη τους τα χρήματα που απορρέουν από την θέση τους;
Πού είναι οι βουλευτές; Πού είναι οι δήμαρχοι; Πού είναι η Περιφέρεια ΑΜΘ; Που είναι οι παραγωγικοί φορείς; Πού είναι όλοι εκείνοι που εδώ και χρόνια διεκδικούν την ψήφο των πολιτών, (και πολλές φορές ακόμα και την αγοράζουν) για να καταλαμβάνουν δημόσιες θέσεις και να εμφανιστούν με περισσή προθυμία σε κάθε εκδήλωση, κάθε γιορτή και κάθε φωτογραφία;
Ποιος ασχολείται πραγματικά με την επόμενη ημέρα αυτής της πόλης; Ποιος διεκδικεί επενδύσεις; Ποιος πιέζει για νέες θέσεις εργασίας; Ποιος έχει χτυπήσει πόρτες υπουργείων και επιχειρηματικών ομίλων για να φέρει δουλειές στον τόπο μας;
Ή μήπως η πολιτική δραστηριότητα εξαντλείται σε φωτογραφίες, δημόσιες σχέσεις, ανακοινώσεις και προσωπικές φιλοδοξίες;
Γιατί η εντύπωση που δημιουργείται είναι πως κάποιοι ενδιαφέρονται περισσότερο να διατηρούν την καρέκλα τους και τα χρήματα που απορρέουν από αυτήν, παρά να αλλάξουν την πορεία του τόπου. Να εξασφαλίζουν την πολιτική τους παρουσία, τα αξιώματα και τα προνόμιά τους, την ώρα που η τοπική κοινωνία πληρώνει το τίμημα της αδράνειας.
Όταν επί δύο δεκαετίες ο νομός Ξάνθης χάνει τη δυναμική της, η πολιτική ευθύνη δεν μπορεί να παραμένει ορφανή.
Η Ξάνθη δεν κινδυνεύει να χάσει το μέλλον της. Το έχει ήδη χάσει!
Και το πιο εξοργιστικό είναι ότι, ενώ η πόλη βράζει στο ζουμί της, ενώ οι επαγγελματίες παλεύουν να κρατήσουν ανοιχτά τα καταστήματά τους και οι νέοι αναζητούν διέξοδο μακριά από τον τόπο τους, εκείνοι που έχουν θεσμική ευθύνη εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Φτάνει ρε… ασχοληθείτε λίγο και με τον τόπο μας εκτός από την τσέπη σας…
Δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι η Ξάνθη θα συνεχίσει να μικραίνει, να αδειάζει και να υποβαθμίζεται. Δεν μπορώ να θεωρώ φυσιολογικό ότι τα παιδιά μας πρέπει να φύγουν για να έχουν μια αξιοπρεπή ζωή.
Οι δημόσιες θέσεις δεν είναι προσωπικά αξιώματα. Οι πολιτικές καρέκλες του Βουλευτή του Δημάρχου και του Αντιπεριφερειάρχη δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους που σε εμπιστεύτηκαν.
Και όσοι δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε αυτή την ευθύνη, οφείλουν τουλάχιστον να λογοδοτήσουν στους πολίτες.
Η Ξάνθη δεν χρειάζεται άλλους σωτήρες στα λόγια. Χρειάζεται ανθρώπους που θα δουλέψουν για να την ξανακάνουν πόλη με ζωή, δουλειές και προοπτική.
Γιατί ένας τόπος δεν πεθαίνει μόνο όταν κλείνουν τα εργοστάσιά του και τα καταστήματά του. Πεθαίνει και όταν αυτοί που έχουν τη δύναμη να τον αλλάξουν έχουν πάψει να προσπαθούν.
Σταύρος Καρυπίδης
Ηλεκτρολόγος Μηχανικός ΤΕ
