Ο δημοτικός σύμβουλος Ξάνθης Μανώλης Φανουράκης, τότε πρόεδρος του Κέντρου Πολιτισμού του Δήμου Ξάνθης, θυμάται και μοιράζεται μια ιδιαίτερη ιστορία από τις Γιορτές Παλιάς Πόλης του 2009, με πρωταγωνίστρια την Άννα Βίσση. Μια ιστορία που είχε προκαλέσει συζητήσεις στην Ξάνθη πριν από 17 χρόνια και σήμερα, με αφορμή όσα συμβαίνουν γύρω από την Άννα Βίσση και τον Νίκο Καρβέλα, επανέρχεται στο προσκήνιο.
Ο Μανώλης Φανουράκης γράφει στα social media:
17 χρόνια μετά…
Παρακολουθώντας όσα συμβαίνουν αυτές τις μέρες με την Άννα Βίσση και τον Νίκο Καρβέλα, μου ήρθε στο μυαλό μια ιστορία που έζησα από πολύ κοντά, εδώ στην Ξάνθη.
Ήταν Αύγουστος του 2009.
Ως Πρόεδρος τότε της Δημοτικής Επιχείρησης Ανάπτυξης Ξάνθης, είχαμε ετοιμάσει ένα πλούσιο δεκαήμερο πρόγραμμα για τις Γιορτές Παλιάς Πόλης, με σημαντικούς καλλιτέχνες.
Στις 26 Αυγούστου, είχε προγραμματιστεί η μεγάλη συναυλία της Άννας Βίσση.
Η επίσημη έναρξη, στις 30 Αυγούστου, θα γινόταν με τη μουσική παράσταση «Η Εποχή της Αγάπης», με έργα του Μάνου Χατζιδάκι, το Μουσικό Σύνολο που έφερε το όνομά του και τον Μάριο Φραγκούλη.
Λίγες ημέρες πριν, λάβαμε μια επιστολή από τον Γιώργο Χατζιδάκι.
Η παρουσία της Άννας Βίσση στην ίδια συνολική διοργάνωση και η προβολή της στο ίδιο διαφημιστικό υλικό θεωρήθηκε από τον ίδιο ασύμβατη με το έργο και την καλλιτεχνική υπόσταση του Μάνου Χατζιδάκι και, με δική του απόφαση, απέσυρε το Μουσικό Σύνολο, με αποτέλεσμα να μη γίνει η προγραμματισμένη παράσταση.
Μια απόφαση που τότε προκάλεσε μεγάλη συζήτηση και, αναπόφευκτα, έφερε την Άννα Βίσση στο επίκεντρο μιας αντιπαράθεσης που η ίδια δεν είχε προκαλέσει.
Όμως, υπάρχει μια στιγμή που δεν ξέχασα ποτέ…
Την απάντηση της Άννας.
Στη συνέντευξη Τύπου που δώσαμε στην Ξάνθη, όταν η συζήτηση έφτασε στον Μάνο Χατζιδάκι, δεν χρειάστηκε μεγάλα λόγια.
Γύρισε την πλάτη της και έδειξε το τατουάζ που είχε χαραγμένο πάνω της:
«Σβήσε το δάκρυ με το μαντίλι σου
να πιω τον ήλιο μέσα απ’ τα χείλη σου…»
Στίχοι από το «Μην τον ρωτάς τον ουρανό».
Μουσική του Μάνου Χατζιδάκι.
Η πιο δυνατή απάντηση που θα μπορούσε να δώσει.
Όχι με αντιπαράθεση.
Όχι με απαξίωση.
Αλλά δείχνοντας ότι κουβαλούσε κυριολεκτικά πάνω της ένα κομμάτι του έργου του ανθρώπου, στο όνομα του οποίου κάποιοι εκείνη τη στιγμή την απέρριπταν.
Η Άννα Βίσση έχει γράψει τη δική της ιστορία στο ελληνικό τραγούδι. Με τη φωνή της, τις επιλογές της, τις επιτυχίες της, τα λάθη της, αλλά κυρίως με μια σχέση με το κοινό που άντεξε στον χρόνο.
Οι συνεργασίες μπορεί να τελειώνουν.
Οι σχέσεις μπορεί να δοκιμάζονται.
Η ιστορία όμως δεν ξαναγράφεται από την αρχή.
Γι’ αυτό σήμερα η θέση μου είναι ξεκάθαρη.
Με την Άννα!
