Του Σταύρου Καρυπίδη
Η Ξάνθη αδειάζει. Και αυτό πλέον δεν μπορεί να το κρύψει κανείς πίσω από ανακοινώσεις, φωτογραφίες και μεγάλα λόγια περί ανάπτυξης.
Αρκεί να κάνει κάποιος μια βόλτα στους κεντρικούς δρόμους της πόλης. Εκατοντάδες καταστήματα είναι άδεια, με ενοικιαστήρια στις βιτρίνες. Και το χειρότερο είναι ότι πολλά από αυτά παραμένουν κλειστά εδώ και χρόνια.
Κλείνει το ένα μαγαζί μετά το άλλο και στη θέση του δεν ανοίγει τίποτα. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Η αγορά μικραίνει, οι επαγγελματίες δυσκολεύονται να επιβιώσουν και η οικονομική δραστηριότητα στην πόλη συνεχώς υποχωρεί.
Και μέσα σε αυτή την κατάσταση, πού είναι όλοι εκείνοι που τόσα χρόνια μας μιλούν για ανάπτυξη;
Πού είναι οι βουλευτές της Ξάνθης; Τι έκαναν όλα αυτά τα χρόνια για να αλλάξει αυτή η κατάσταση; Πόσες επενδύσεις έφεραν; Πόσες νέες επιχειρήσεις δημιουργήθηκαν; Πόσες θέσεις εργασίας ήρθαν στον τόπο;
Γιατί ο κόσμος έχει μάτια και βλέπει.
Βλέπει τα καταστήματα να κλείνουν. Βλέπει νέους ανθρώπους να φεύγουν. Βλέπει επαγγελματίες να παλεύουν καθημερινά για να κρατήσουν τις επιχειρήσεις τους όρθιες.
Και βλέπει ταυτόχρονα τους πολιτικούς να εμφανίζονται στις γιορτές και στα πανηγύρια, στις εκδηλώσεις και στις φωτογραφίες.
Εκεί, πράγματι, δεν λείπει κανείς.
Στα προβλήματα όμως πού είναι;
Γιατί η Ξάνθη δεν χρειάζεται πολιτικούς που θα εμφανίζονται μόνο όταν υπάρχει εξέδρα, μικρόφωνο, φωτογραφία και χειραψίες.
Χρειάζεται ανθρώπους που θα διεκδικήσουν πραγματικά για τον τόπο. Που θα πιέσουν την κυβέρνηση. Που θα απαιτήσουν επενδύσεις, θέσεις εργασίας και ουσιαστικά μέτρα για την τοπική οικονομία.
Και αυτό αφορά όλους όσοι έχουν περάσει από θέσεις ευθύνης όλα αυτά τα χρόνια. Βουλευτές, κυβερνήσεις, περιφέρεια, δήμο και κάθε πολιτικό παράγοντα που είχε τη δυνατότητα να κάνει κάτι περισσότερο.
Δεν γίνεται να πανηγυρίζουμε για την ανάπτυξη την ώρα που στους κεντρικότερους δρόμους της Ξάνθης υπάρχουν εκατοντάδες άδειες βιτρίνες.
Δεν γίνεται να μιλάμε για πρόοδο όταν κάθε φορά που κλείνει ένα κατάστημα, όλο και πιο συχνά δεν ανοίγει κανένα στη θέση του.
Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουν τα λόγια.
Η Ξάνθη χρειάζεται δουλειά, επενδύσεις και πραγματική οικονομική ανάπτυξη. Όχι άλλες υποσχέσεις και άλλες φωτογραφίες.
Γιατί τα πανηγύρια τελειώνουν. Οι άδειες βιτρίνες όμως μένουν. Και μαζί τους μένει και η αγωνία μιας ολόκληρης πόλης για το αύριό της.
