Του Σταύρου Καρυπίδη
Κάποτε το Ξανθιώτικο Καρναβάλι ήταν αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής στη Θράκη. Σημείο αναφοράς, πόλος έλξης, οικονομική ανάσα για την πόλη. Σήμερα, όμως, πρέπει να το παραδεχτούμε: το καρναβάλι της Κομοτηνής μάς έχει ξεπεράσει. Και μάλιστα καθαρά.
Και το χειρότερο; Δεν φταίνε οι άλλοι. Φταίμε εμείς.
Τα προηγούμενα χρόνια, διάφοροι “φωστήρες” από την Ξάνθη αποφάσισαν να πάνε στην Κομοτηνή για να “δείξουν” πώς γίνεται το καρναβάλι. Να μεταφέρουν τεχνογνωσία, ιδέες, πρακτικές, μοντέλα οργάνωσης. Με λίγα λόγια, τους μάθαμε μόνοι μας πώς να στήνουν γιορτή.
Και το αποτέλεσμα;
Η Κομοτηνή σήμερα διαθέτει ένα ζωντανό, νεανικό, δυναμικό καρναβάλι, με παλμό, συμμετοχή, φαντασία και — το κυριότερο — φοιτητές και νεολαία, στοιχεία που δίνουν ενέργεια, κέφι και μαζικότητα.
Εμείς τι έχουμε;
Ένα καρναβάλι κουρασμένο, επαναλαμβανόμενο, με φθίνουσα συμμετοχή, περιορισμένο ενθουσιασμό και σχεδόν ανύπαρκτη νεανική παρουσία. Μια διοργάνωση που δείχνει να κινείται από συνήθεια και όχι από όραμα.
Την ώρα που η Κομοτηνή επενδύει στη φρεσκάδα, στη ζωντάνια και στο άνοιγμα προς τους νέους, η Ξάνθη μοιάζει εγκλωβισμένη σε παλιά σχήματα, χωρίς τόλμη, χωρίς ανανέωση, χωρίς πραγματικό σχέδιο.
Και έτσι, φτάσαμε στο σημείο το καρναβάλι της Κομοτηνής να μας ανταγωνίζεται πλέον στα ίσα — αν όχι να μας ξεπερνά.
Δεν πρόκειται για τοπικισμό ούτε για σύγκριση από κόμπλεξ. Πρόκειται για καμπανάκι.
Αν δεν αλλάξει ριζικά ο τρόπος σκέψης, αν δεν δοθεί χώρος σε νέες ιδέες, νέους ανθρώπους και σύγχρονη αντίληψη οργάνωσης, τότε πολύ σύντομα το Ξανθιώτικο Καρναβάλι θα αποτελεί απλώς μια ανάμνηση παλιών καλών εποχών.
Και τότε, πράγματι, θα έχουμε βάλει μόνοι μας τα χέρια μας και θα έχουμε βγάλει τα μάτια μας.
