Η Ξάνθη σήμερα ασφυκτιά. Όχι μεταφορικά, αλλά κυριολεκτικά. Το πρόβλημα της στάθμευσης έχει μετατραπεί σε καθημερινό εφιάλτη για οδηγούς, κατοίκους του κέντρου και καταστηματάρχες, αποκαλύπτοντας με τον πιο ωμό τρόπο τη διαχρονική αποτυχία της Πολιτείας και της τοπικής διακυβέρνησης να σχεδιάσουν μια πόλη που να λειτουργεί.
Η ταλαιπωρία των οδηγών είναι καθημερινή και εξαντλητική. Η αναζήτηση μιας θέσης στάθμευσης στο κέντρο θυμίζει αδιέξοδο: κύκλοι χωρίς τέλος, μποτιλιάρισμα, νεύρα, χαμένος χρόνος. Για τους κατοίκους του κέντρου, η κατάσταση είναι ακόμη πιο εξοργιστική. Άνθρωποι που ζουν εκεί αδυνατούν να παρκάρουν κοντά στο σπίτι τους, ακόμη και σε ώρες κοινής λογικής. Μια πόλη που τιμωρεί τους ίδιους της τους κατοίκους.
Οι καταστηματάρχες πληρώνουν επίσης το κόστος. Η έλλειψη προσβασιμότητας απομακρύνει πελάτες, περιορίζει την κίνηση και πλήττει άμεσα την τοπική αγορά. Το κέντρο της Ξάνθης δεν χάνει τη δυναμική του από έλλειψη ενδιαφέροντος, αλλά από έλλειψη πολιτικής πρόνοιας.
Το πρόβλημα επιδεινώνεται από την παντελή απουσία ουσιαστικής αστικής συγκοινωνίας. Οι πολίτες εξαναγκάζονται να χρησιμοποιούν το αυτοκίνητο, καθώς δεν τους παρέχεται καμία αξιόπιστη εναλλακτική. Και την ίδια στιγμή, τους ζητείται να διαχειριστούν μόνοι τους ένα πρόβλημα που δεν δημιούργησαν.
Παράλληλα, η πόλη οικοδομείται άναρχα. Νέες οικοδομές ανεγείρονται χωρίς επαρκή πρόβλεψη για χώρους στάθμευσης, μεταφέροντας το βάρος στον δημόσιο χώρο. Η Πολιτεία επιτρέπει, οι διοικήσεις εγκρίνουν και το αστικό περιβάλλον καταρρέει.
Καμία σημερινή ή προηγούμενη δημοτική διοίκηση δεν παρουσίασε ποτέ ένα σοβαρό, ολοκληρωμένο σχέδιο για νέους χώρους στάθμευσης ή για ουσιαστική αποσυμφόρηση του κέντρου. Το ίδιο ισχύει και για τους βουλευτές της Ξάνθης, οι οποίοι διαχρονικά δεν διεκδίκησαν λύσεις, χρηματοδοτήσεις ή θεσμικές παρεμβάσεις. Η αδράνεια, όμως, δεν είναι ουδετερότητα· είναι επιλογή.
Το σύστημα ελεγχόμενης στάθμευσης, που εφαρμόζεται εδώ και μήνες, επιβεβαιώνει αυτή τη λογική. Δεν έλυσε τίποτα, δεν αποσυμφόρησε το κέντρο, δεν στήριξε την αγορά. Λειτούργησε κυρίως ως ένα ακόμη βάρος για τους πολίτες, χωρίς να αγγίξει την ουσία του προβλήματος.
Η πραγματικότητα είναι πλέον ξεκάθαρη: η Ξάνθη δεν μπορεί να συνεχίσει να στριμώχνεται στα ίδια όρια. Η οργανωμένη επέκταση της πόλης προς τα Κιμμέρια, την Εκτενεπόλ και το Ευμοίρο αποτελεί αναγκαιότητα, όχι θεωρητική συζήτηση. Με σχέδιο, υποδομές, πρόβλεψη για στάθμευση και σοβαρή συγκοινωνιακή σύνδεση.
Η Ξάνθη δεν ζητά θαύματα. Ζητά τα αυτονόητα: ευθύνη, σχεδιασμό και πολιτική βούληση. Γιατί μια πόλη που ασφυκτιά καθημερινά, δεν υποβαθμίζεται τυχαία. Υποβαθμίζεται όταν, διαχρονικά, όσοι αποφασίζουν επιλέγουν να μην αποφασίζουν.
