Ο ποδηλάτης και κάτοικος του Ιάσμου Βασίλης Παπαβασιλείου , που συνηθίζει όλες τις εποχές του χρόνου να αθλείται και να εξερευνά την περιοχή με το ποδήλατό του, αυτή τη φορά επέλεξε να κατευθυνθεί προς τον ορεινό Ίασμο. Ανάμεσα στα χρώματα του φθινοπώρου, διέσχισε τα μονοπάτια του βουνού και κατέγραψε με τον φακό του μοναδικές εικόνες από ένα τοπίο που αυτή την εποχή αποκαλύπτει την πιο γαλήνια και μαγική του πλευρά.
Ο ίδιος γράφει σε ανάρτηση του στα social media:
Φθινοπωρινή ορεινή περιοχή βόρεια από τον Ίασμο Ροδόπης…….Κάθε φορά που βρίσκομαι στο βουνό το φθινόπωρο, νιώθω πως επιστρέφω σε ένα κομμάτι του εαυτού μου που μέσα στην καθημερινότητα ξεχνάει να αναπνεύσει. Κάποιοι λένε ότι αυτή η εποχή δεν είναι για εξορμήσεις, ότι η φύση “πεθαίνει”. Όμως όποιος έχει σταθεί μπροστά σε μια οροσειρά ντυμένη με χρυσαφιά, κόκκινα και πορτοκαλί χρώματα ξέρει καλά ότι το φθινόπωρο δεν είναι θάνατος· είναι μετάβαση, είναι αναγέννηση, είναι η πιο βαθιά ανάσα της γης πριν τον χειμερινό της ύπνο.
Πήρα το ποδήλατο και χάθηκα μέσα στο δάσος, ανάμεσα σε μυρωδιές υγρασίας, χώματος και πεσμένων φύλλων. Εκεί όπου το κάθε μονοπάτι μοιάζει με ζωγραφιά και κάθε ανάσα είναι πιο καθαρή από την προηγούμενη. Ο ουρανός είχε αυτό το ροζ-μωβ φως που εμφανίζεται μόνο όταν ο ήλιος αποφασίζει να φύγει αργά, σχεδόν με μια γλυκιά μελαγχολία. Και εγώ, μόνος με τον εαυτό μου, ένιωθα πως δεν κάνω απλά μια διαδρομή – νιώθω πως επιστρέφω στον πραγματικό μου ρυθμό.
Και ξαφνικά, εκεί, ανάμεσα στα φύλλα, είδα τα κυκλάμινα. Μικρά, ροζ θαύματα που αντιστέκονται στη φθορά, σαν υπενθύμιση ότι η ομορφιά υπάρχει ακόμη και στις πιο ήσυχες, διακριτικές στιγμές της φύσης. Δεν φωνάζει, δεν απαιτεί προσοχή. Απλώς υπάρχει, όπως όλα τα αληθινά πράγματα.
Αυτό αγαπώ στο φθινόπωρο. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει. Δεν επιβάλλεται. Απλώς γίνεται ένα με εσένα και σε αφήνει να θυμηθείς ποιος είσαι. Σε γεμίζει δύναμη χωρίς να φωνάζει, σε γεμίζει εικόνες χωρίς να τις επιβάλλει.
Για μένα, αυτές οι εξορμήσεις δεν είναι μόνο βόλτες. Είναι ένας τρόπος να συνδεθώ με κάτι μεγαλύτερο από εμένα. Με τη γη, με τη φύση, με την ίδια την ψυχή μου. Κάθε μονοπάτι, κάθε ανάβαση, κάθε ανάσα μέσα στο δάσος με κάνει να νιώθω πιο ζωντανός απ’ ό,τι νιώθω ολόκληρο το καλοκαίρι.
Αν υπάρχει μια εποχή που μου θυμίζει την αξία της σιωπής, της εσωτερικής δύναμης και της ομορφιάς που δεν φωνάζει, αυτή είναι το φθινόπωρο.
Και κάθε φορά που ανεβαίνω στο ποδήλατο και χάνoμαι στο βουνό, θυμάμαι… ότι τελικά η φύση πάντα μιλάει, αρκεί να σταματήσεις για λίγο να κάνεις θόρυβο για να την ακούσεις.
