άρθρο του Σταύρου Καρυπίδη
Οι κλειστές βιτρίνες πληθαίνουν στο κέντρο της Ξάνθης. Σε δρόμους που άλλοτε συγκέντρωναν εμπορική κίνηση, όπως η Ηρώων, η Ανδρέου Δημητρίου και η 28ης Οκτωβρίου, συναντά κανείς καταστήματα με ενοικιαστήρια και πωλητήρια. Δεν πρόκειται για μια εικόνα που εμφανίστηκε από τη μια μέρα στην άλλη. Είναι η κατάληξη μιας παρατεταμένης πίεσης στις μικρές επιχειρήσεις και μιας αγοράς που δυσκολεύεται να ανανεωθεί.
Τα προβλήματα είναι γνωστά στους ανθρώπους του εμπορίου: υψηλά ενοίκια, μειωμένη αγοραστική κίνηση, δυσκολία πρόσβασης και έλλειψη διαδοχής σε επιχειρήσεις που κλείνουν όταν αποχωρούν οι ιδιοκτήτες τους. Παράλληλα, σημαντικό μέρος των αγορών έχει μεταφερθεί στο διαδίκτυο, ενώ τα καταστήματα του κέντρου καλούνται να ανταγωνιστούν με λιγότερους πόρους και μικρότερη επισκεψιμότητα. Το αποτέλεσμα φαίνεται στις άδειες βιτρίνες και στους δρόμους που χάνουν σταδιακά τον εμπορικό τους χαρακτήρα.
Χαρακτηριστική είναι η εικόνα της Δημοτικής Αγοράς. Καταστηματάρχες έχουν επισημάνει την ανάγκη για ανακαίνιση του κτιρίου, αλλαγές στον κανονισμό λειτουργίας, καλύτερη πρόσβαση και κίνητρα για την εγκατάσταση νέων επιχειρήσεων. Όταν ένας ιστορικός χώρος της πόλης δεν προσφέρει τις κατάλληλες συνθήκες σε επαγγελματίες και καταναλωτές, δεν αρκεί η επίκληση της παράδοσής του για να παραμείνει ζωντανός.
Ο Δήμος έχει εντάξει στα σχέδιά του παρεμβάσεις για την αναβάθμιση του κέντρου και της Δημοτικής Αγοράς. Ο Εμπορικός Σύλλογος και το Επιμελητήριο έχουν επίσης τη δυνατότητα να συμβάλουν με προτάσεις και κοινές δράσεις. Όμως η αγορά δεν αναζωογονείται με σχέδια επί χάρτου ή με συσκέψεις. Χρειάζεται συγκεκριμένες αποφάσεις, σταθερό χρονοδιάγραμμα και συνεργασία όλων των φορέων: Δήμου, επαγγελματικών οργανώσεων και επιχειρηματιών.
Η εικόνα μιας πόλης δεν κρίνεται μόνο από τις πλατείες και τα έργα ανάπλασης. Κρίνεται και από το αν τα καταστήματά της μένουν ανοιχτά, αν ο κόσμος έχει λόγο να κατέβει στο κέντρο και αν ένας νέος επαγγελματίας μπορεί να επιχειρήσει χωρίς να ξεκινά με την αίσθηση ότι είναι μόνος του. Η στήριξη της τοπικής αγοράς δεν μπορεί να περιορίζεται σε εορταστικά ωράρια και ευχές για «καλές δουλειές». Χρειάζεται πολιτική και οικονομική βούληση όλο τον χρόνο.
Γιατί μια αγορά δεν κλείνει μέσα σε μια νύχτα. Πρώτα αδειάζουν οι βιτρίνες, ύστερα οι δρόμοι και στο τέλος μένουν οι ανακοινώσεις ότι κάτι σχεδιάζεται. Αν οι αρμόδιοι συνεχίσουν να μετρούν συσκέψεις αντί για ανοιχτά μαγαζιά, η Ξάνθη κινδυνεύει να έχει ένα κέντρο γεμάτο ιστορία και άδειο από εμπορική ζωή.




