Πάνω από την Ξάνθη, εκεί όπου βρίσκεται το πάρκο κεραιών, υπήρχε για χρόνια ένας μεγάλος φωτιζόμενος σταυρός που δεν περνούσε απαρατήρητος. Τη νύχτα ξεχώριζε από μακριά και ήταν ορατός όχι μόνο από την πόλη, αλλά και από μεγάλο μέρος του κάμπου.
Ήταν ένα σημείο αναφοράς για την Ξάνθη. Για κάποιους ένα σύμβολο πίστης, για άλλους ένα κομμάτι της ιστορίας και της παράδοσης του τόπου μας. Όπως και να το δει κανείς, ήταν κάτι που χαρακτήριζε τον ορίζοντα της πόλης.
Σήμερα, ο μεγάλος σταυρός δεν υπάρχει πλέον και στη θέση του βρίσκεται ένας πολύ μικρότερος, ένας… λιλιπούτιος σταυρός, ο οποίος πραγματικά δύσκολα μπορεί να έχει την ίδια παρουσία και την ίδια ορατότητα που είχε ο προηγούμενος.
Και εδώ είναι που αναρωτιέμαι: γιατί να μη δημιουργηθεί ξανά ένας σταυρός που να φαίνεται από την Ξάνθη και από τον κάμπο;
Δεν μιλάμε απλώς για μια κατασκευή πάνω σε έναν λόφο. Μιλάμε για ένα σημείο που θα μπορούσε να γίνει πραγματικό τοπόσημο της πόλης. Ένας μεγάλος, σύγχρονος, καλαίσθητος και ασφαλής σταυρός, με σωστό φωτισμό, που θα ξεχωρίζει την ημέρα και θα φωτίζει τον ορίζοντα τη νύχτα.
Και δεν χρειάζεται να αντιγράψουμε αυτό που υπήρχε παλιότερα. Μπορούμε να κάνουμε κάτι καλύτερο. Κάτι που θα ταιριάζει στον χώρο, θα σέβεται το φυσικό τοπίο και παράλληλα θα έχει τη δύναμη ενός συμβόλου που θα φαίνεται από μακριά.
Ίσως λοιπόν αξίζει να ανοίξει αυτή η συζήτηση. Να εξεταστεί αν υπάρχει η δυνατότητα να δημιουργηθεί ένας νέος, μεγαλύτερος σταυρός, με σύγχρονες προδιαγραφές και φωτισμό, ώστε να γίνει και πάλι ένα σημείο που θα ξεχωρίζει πάνω από την Ξάνθη.
Γιατί, κακά τα ψέματα, ένας σταυρός που βρίσκεται πάνω από την πόλη αλλά σχεδόν χάνεται μέσα στο τοπίο, δύσκολα μπορεί να λειτουργήσει ως πραγματικό τοπόσημο.
Η Ξάνθη θα μπορούσε να έχει ξανά έναν σταυρό που να δεσπόζει πάνω από την πόλη και να φωτίζει τον ορίζοντα. Ένα σύμβολο που, για όσους το αισθάνονται έτσι, να θυμίζει την πίστη, την ιστορία και την παράδοση αυτού του τόπου.
