Δεν είναι σημερινό φαινόμενο. Δεν ξεκίνησε χθες και σίγουρα δεν αποτελεί αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης εκδήλωσης ή μιας συγκεκριμένης περιόδου.
Η ανεξέλεγκτη αφισοκόλληση στην Ξάνθη αποτελεί εδώ και πολλά χρόνια μια μόνιμη πληγή για την εικόνα της πόλης.
Πέρασαν δημοτικές αρχές, δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι, διαφορετικές διοικήσεις και διαφορετικές πολιτικές. Άλλαξαν πρόσωπα και προτεραιότητες. Έγιναν εξαγγελίες για μια πιο καθαρή, πιο όμορφη και πιο οργανωμένη πόλη.
Αλλά ένα πράγμα παρέμεινε σταθερό:
Οι αφίσες στους δρόμους.
Κολώνες, τοίχοι, στάσεις, πινακίδες και κάθε διαθέσιμο σημείο συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται ως δωρεάν διαφημιστικές επιφάνειες.
Η μία αφίσα κολλάει πάνω στην άλλη. Οι εκδηλώσεις τελειώνουν, αλλά οι αφίσες παραμένουν. Και στη συνέχεια έρχεται η επόμενη αφίσα να καλύψει την προηγούμενη.
Και κάπως έτσι, χρόνο με τον χρόνο, η πόλη γεμίζει χαρτιά, κόλλες και σκισμένες διαφημίσεις.
Το πρόβλημα είναι ότι κανένας δεν μπόρεσε – ή δεν θέλησε πραγματικά – να το αντιμετωπίσει.
Και εδώ πλέον δεν μιλάμε για μία συγκεκριμένη δημοτική αρχή.
Μιλάμε για μια διαχρονική αποτυχία διαχείρισης του δημόσιου χώρου.
Γιατί δεν γίνεται επί χρόνια να βλέπουμε ακριβώς την ίδια εικόνα και να θεωρούμε ότι δεν υπάρχει λύση.
Λύσεις υπάρχουν.
Χρειάζεται έλεγχος. Χρειάζεται εφαρμογή των κανόνων. Χρειάζεται να καθοριστούν ξεκάθαρα οι χώροι όπου επιτρέπεται η αφισοκόλληση και να υπάρχει πραγματική υποχρέωση των διοργανωτών να απομακρύνουν τις αφίσες μετά το τέλος των εκδηλώσεων.
Και κυρίως χρειάζεται κάτι που φαίνεται να λείπει εδώ και χρόνια:
πολιτική βούληση.
Γιατί είναι εύκολο να μιλάμε για μια «όμορφη Ξάνθη». Είναι εύκολο να φωτογραφιζόμαστε σε καθαρές πλατείες και να μιλάμε για τουρισμό, πολιτισμό και αναβάθμιση της πόλης.
Το δύσκολο είναι να αντιμετωπίσουμε τις καθημερινές μικρές παραβάσεις που υποβαθμίζουν την εικόνα της.
Και η αφισορύπανση είναι μία από αυτές.
Και μετά από τόσα χρόνια, ίσως κάποιος πρέπει επιτέλους να αναλάβει την ευθύνη και να πει ξεκάθαρα:
«Αυτό θα σταματήσει».
Γιατί μέχρι σήμερα, με τόσες δημοτικές αρχές να έχουν περάσει από τον Δήμο, το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι καμία δεν κατάφερε να βάλει οριστικό τέλος στην αφισορύπανση.
Και αυτό, από μόνο του, είναι ένα μικρό αλλά χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς ένα πρόβλημα που θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί, όταν για χρόνια αντιμετωπίζεται με ανοχή, καταλήγει τελικά να γίνεται… μέρος της πόλης.
