Ξέρετε τι βλέπω όλα αυτά τα χρόνια στην Ξάνθη; Ανθρώπους να ζητιανεύουν καθημερινά στα φανάρια και στα κεντρικά σημεία της πόλης μας. Μερικές φορές είναι γυναίκες με παιδιά, ακόμη και με πολύ μικρά παιδιά.
Και το ερώτημα είναι απλό: Πού είναι οι κοινωνικές υπηρεσίες του Δήμου Ξάνθης; Πού είναι η Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης;
Πού είναι η οργανωμένη παρέμβαση ώστε να καταγραφούν αυτές οι οικογένειες, να εξεταστούν οι πραγματικές ανάγκες τους και να οδηγηθούν σε κοινωνικές παροχές, εκπαίδευση, εργασία και ουσιαστική στήριξη;
Το ίδιο ερώτημα αφορά και το Δροσερό.
Μια ολόκληρη περιοχή έχει αφεθεί για χρόνια να αντιμετωπίζει σοβαρά κοινωνικά προβλήματα, με αποτέλεσμα να αναπαράγονται η φτώχεια, ο κοινωνικός αποκλεισμός και, σε ορισμένες περιπτώσεις, η παραβατικότητα.
Δεν φταίνε όλοι οι κάτοικοι του Δροσερού για την παραβατικότητα. Φταίει όμως η Πολιτεία όταν αφήνει μια ολόκληρη περιοχή χωρίς ουσιαστική και οργανωμένη κοινωνική πολιτική και στη συνέχεια απορεί για τα αποτελέσματα.
Και εδώ υπάρχει ευθύνη και των πολιτικών εκπροσώπων της Ξάνθης.
Πού είναι οι βουλευτές του νομού;
Πόσες φορές έθεσαν δημόσια το ζήτημα; Πόσες φορές πίεσαν την κυβέρνηση, την Περιφέρεια και τον Δήμο για ένα συγκεκριμένο και εφαρμόσιμο σχέδιο; Πόσες φορές ζήτησαν ουσιαστική κοινωνική παρέμβαση στο Δροσερό και στις οικογένειες που βρίσκονται καθημερινά στους δρόμους;
Γιατί οι εκλογές τελειώνουν. Οι φωτογραφίες τελειώνουν. Οι υποσχέσεις ξεχνιούνται.
Τα προβλήματα, όμως, μένουν.
Η Ξάνθη δεν χρειάζεται άλλες ανακοινώσεις και άλλες διαπιστώσεις. Χρειάζεται κοινωνικούς λειτουργούς στους δρόμους, ουσιαστική παρέμβαση, προστασία των παιδιών, εκπαίδευση, πρόσβαση στην εργασία και πραγματική κοινωνική ένταξη.
Και κυρίως χρειάζεται πολιτικούς και φορείς που να σταματήσουν να κάνουν ότι δεν βλέπουν.
Γιατί όταν ένα πρόβλημα βρίσκεται μπροστά στα μάτια σου για χρόνια και δεν κάνεις τίποτα, κάποια στιγμή η αδιαφορία παύει να είναι αδυναμία.
