Άρθρο του Σταύρου Καρυπίδη
Όταν ο Στράτος Κοντός ανέλαβε τη διοίκηση του Δήμου Ξάνθης, πριν από δυόμισι χρόνια, οι προσδοκίες ήταν μεγάλες. Νέος σε ηλικία, με φρέσκια εικόνα, διαφορετική προσέγγιση και την αίσθηση ότι μπορεί να δώσει στην πόλη μια νέα κατεύθυνση, κατάφερε από την πρώτη στιγμή να δημιουργήσει την προσδοκία ότι κάτι ουσιαστικό θα αλλάξει.
Οι πολίτες περίμεναν περισσότερη ταχύτητα, καλύτερη οργάνωση, νέες ιδέες, παρεμβάσεις στην καθημερινότητα και κυρίως αποτελέσματα. Περίμεναν μια Ξάνθη που θα άφηνε πίσω της τη στασιμότητα και θα έκανε ένα βήμα μπροστά.
Δυόμισι χρόνια μετά, όμως, η πραγματικότητα δεν δικαιώνει αυτές τις προσδοκίες.
Η πόλη δεν έχει δει τις αλλαγές που περίμενε. Πολλά προβλήματα παραμένουν, αρκετές παρεμβάσεις καθυστερούν και η εικόνα μιας δημοτικής αρχής που θα λειτουργούσε με ταχύτητα και αποτελεσματικότητα δεν έχει ακόμη γίνει πραγματικότητα.
Και εδώ υπάρχει ένα σοβαρό ζήτημα που πλέον δεν μπορεί να αποφεύγεται.
Ο Στράτος Κοντός μπορεί να έχει ικανότητες. Η ομάδα του, όμως, φαίνεται ότι δεν μπορεί να ακολουθήσει.
Οι αντιδήμαρχοι και οι δημοτικοί σύμβουλοι που έχουν επιλεγεί να βρίσκονται δίπλα του είναι αυτοί που καλούνται καθημερινά να σηκώσουν μεγάλο μέρος του βάρους της διοίκησης. Είναι εκείνοι που πρέπει να δίνουν λύσεις, να οργανώνουν, να συντονίζουν, να παίρνουν πρωτοβουλίες και να μετατρέπουν τις προθέσεις σε έργο.
Και δυστυχώς, η εικόνα που έχει δημιουργηθεί στην κοινωνία είναι ότι ένα σημαντικό μέρος αυτής της ομάδας δεν έχει καταφέρει να αποδώσει αυτά που περίμενε ο δήμαρχος, αλλά κυρίως αυτά που περίμενε η ίδια η πόλη.
Δεν αρκεί να είσαι αντιδήμαρχος επειδή σου ανατέθηκε μια θέση. Δεν αρκεί να είσαι δημοτικός σύμβουλος επειδή εξελέγης. Η διοίκηση ενός Δήμου απαιτεί δουλειά, παρουσία, ευθύνη, αποφασιστικότητα και —πάνω απ’ όλα— αποτέλεσμα.
Η Ξάνθη δεν διοικείται με τίτλους και καρέκλες. Διοικείται με έργο.
Και μετά από δυόμισι χρόνια, είναι απολύτως θεμιτό οι πολίτες να ρωτούν: Πού είναι αυτό το έργο; Πού είναι οι μεγάλες αλλαγές; Πού είναι η νέα καθημερινότητα που περίμεναν;
Δεν μπορεί όλα να δικαιολογούνται με την επίκληση του χρόνου. Δυόμισι χρόνια δεν είναι λίγος χρόνος. Είναι αρκετός για να έχει αρχίσει να αποτυπώνεται ξεκάθαρα το αποτέλεσμα μιας διοίκησης.
Και ασφαλώς ο δήμαρχος έχει την πρώτη ευθύνη.
Γιατί η επιλογή των αντιδημάρχων και των συνεργατών του είναι δική του επιλογή. Η αξιολόγησή τους είναι δική του ευθύνη. Και οι αλλαγές, εφόσον χρειάζονται, είναι δική του απόφαση.
Αν κάποιοι δεν μπορούν να ανταποκριθούν, πρέπει να αξιολογηθούν. Αν κάποιοι δεν αποδίδουν, πρέπει να αντικατασταθούν. Και αν κάποιοι δεν έχουν αντιληφθεί ότι η διοίκηση ενός Δήμου απαιτεί καθημερινή δουλειά και όχι απλώς παρουσία, τότε ο δήμαρχος δεν έχει κανέναν λόγο να τους κρατά στις ίδιες θέσεις.
Γιατί δεν γίνεται ένας δήμαρχος να θέλει να παρουσιάσει μια νέα εικόνα για την πόλη και την ίδια στιγμή κάποιοι από τους στενότερους συνεργάτες του να μην μπορούν να υπηρετήσουν αυτή την προσπάθεια.
Ένας δήμαρχος μπορεί να έχει όραμα. Αν όμως η ομάδα του δεν μπορεί να το υλοποιήσει, το όραμα παραμένει απλώς μια καλή πρόθεση.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της σημερινής δημοτικής αρχής.
Δεν είναι απαραίτητα ότι ο Στράτος Κοντός δεν μπορεί.
Είναι ότι δεν φαίνεται να έχει ακόμη γύρω του τους ανθρώπους που μπορούν να κάνουν αυτά που χρειάζεται η πόλη.
Και αυτό είναι κάτι που ο ίδιος οφείλει πλέον να αντιμετωπίσει χωρίς υπεκφυγές.
Η Ξάνθη δεν χρειάζεται άλλες δικαιολογίες. Δεν χρειάζεται να ακούει συνεχώς ότι «θα γίνουν». Χρειάζεται να δει ότι γίνονται.
Δεν χρειάζεται άλλες φωτογραφίες, άλλες συσκέψεις και άλλες εξαγγελίες χωρίς συνέχεια.
Χρειάζεται έργο. Χρειάζεται αποτελεσματικότητα. Χρειάζεται ανθρώπους που να μπορούν να σηκώσουν το βάρος της ευθύνης που τους έχει ανατεθεί.
Ο Στράτος Κοντός έχει ακόμη τη δυνατότητα να αλλάξει την εικόνα.
Αλλά για να γίνει αυτό, ίσως χρειάζεται πρώτα να αλλάξει την ομάδα του.
Να αξιολογήσει τους αντιδημάρχους του, να αξιολογήσει τους συνεργάτες και τους δημοτικούς συμβούλους που έχουν αναλάβει ρόλους ευθύνης και να κρατήσει δίπλα του εκείνους που πραγματικά μπορούν να παράγουν αποτέλεσμα.
Γιατί μερικές φορές, για να προχωρήσει μπροστά ένας δήμαρχος, πρέπει πρώτα να απομακρύνει από τον δρόμο του εκείνους που τον κρατούν πίσω.
Η Ξάνθη έχει ήδη περιμένει δυόμισι χρόνια.
Δεν έχει άλλο χρόνο για χαμένο χρόνο.
Και στο τέλος της ημέρας ο κόσμος δεν θα θυμάται ποιος ήταν αντιδήμαρχος, ποιος ήταν εντεταλμένος σύμβουλος και ποιος δημοτικός σύμβουλος.
Θα θυμάται αν η πόλη προχώρησε ή αν έμεινε πίσω.
Και σήμερα, δυστυχώς, η αίσθηση που υπάρχει είναι ότι η Ξάνθη έχει μείνει πίσω περισσότερο απ’ όσο της αξίζει.
