Οι αγρότες της Ξάνθης προχώρησαν πριν από λίγο σε αποκλεισμό του δρόμου στον κόμβο της Εγνατίας σας Βαφέικα, κλιμακώνοντας τις κινητοποιήσεις τους σε μια προσπάθεια να ακουστεί η φωνή τους από την πολιτεία. Οι αντιδράσεις τους δεν αποτελούν μια ακόμη ευκαιριακή διαμαρτυρία, αλλά την έκφραση της αγωνίας ενός κλάδου που βρίσκεται εδώ και χρόνια σε αδιέξοδο. Οι άνθρωποι που κρατούν ζωντανή την παραγωγή της υπαίθρου και στηρίζουν την τοπική οικονομία δεν ζητούν τίποτα περισσότερο από το αυτονόητο: να μπορούν να συνεχίσουν να καλλιεργούν και να ζουν αξιοπρεπώς από τη δουλειά τους.
Το αυξημένο κόστος παραγωγής έχει πλήξει σοβαρά τους αγρότες της Ξάνθης. Τα καύσιμα, τα λιπάσματα, τα φυτοφάρμακα και οι ζωοτροφές έχουν εκτοξευθεί, την ώρα που οι τιμές διάθεσης των προϊόντων παραμένουν χαμηλές και συχνά καθορίζονται μακριά από τον ίδιο τον παραγωγό. Για όσους καλλιεργούν βαμβάκι, καλαμπόκι, καπνό, σιτηρά ή έχουν δενδροκαλλιέργειες, η εξίσωση πλέον δεν βγαίνει: η παραγωγή κοστίζει περισσότερο από όσο αποδίδει.
Η Ξάνθη έχει ανάγκη τους ανθρώπους της γης. Η αγροτική παραγωγή και η κτηνοτροφία αποτελούν βασικό πυλώνα της τοπικής οικονομίας και χωρίς αυτούς η ύπαιθρος ερημώνει, η αγορά της πόλης συρρικνώνεται και η ανάπτυξη παγώνει. Γι’ αυτό και οι κινητοποιήσεις τους δεν αφορούν μόνο τον πρωτογενή τομέα, αλλά συνολικά την κοινωνία της Ξάνθης, η οποία οφείλει να δείξει έμπρακτη στήριξη.
Η πολιτεία, από την πλευρά της, χρειάζεται πλέον να αφήσει πίσω τις καθυστερήσεις και τις υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα και να προχωρήσει σε άμεσα και στοχευμένα μέτρα. Απαιτούνται φορολογικές ελαφρύνσεις, μείωση του κόστους παραγωγής, έγκαιρη καταβολή ενισχύσεων, ουσιαστική στήριξη στους μικρομεσαίους αγρότες, μακροπρόθεσμος σχεδιασμός αγροτικής πολιτικής και θωράκιση της παραγωγής απέναντι στην κλιματική κρίση με πραγματικές αποζημιώσεις.
Όταν ο αγρότης φτάνει να κλείσει τον δρόμο, δεν το κάνει για να ταλαιπωρήσει τους πολίτες, αλλά γιατί έχει μείνει χωρίς άλλη επιλογή. Οι σημερινές κινητοποιήσεις στην Ξάνθη είναι μια πράξη αυτοπροστασίας και αξιοπρέπειας. Οι αγρότες δεν ζητούν προνόμια· ζητούν δικαιοσύνη. Και η περιοχή μας, που στηρίζεται για δεκαετίες στον μόχθο τους, οφείλει να σταθεί δίπλα τους.
